قلم های بهاری، می نگارند

پروردگارا!
سال‌هاست كه خاك تيره به اميد آمدنش سبز پوش می‌شود؛
غنچه‌ها به يمن قدومش مي‌شكفند؛
و دل‌ها به بهانه ميزباني‌اش خود را می‌آرايند؛
و هر بار همان بهانه‌ها...
بارخدايا!
لحظه‌ها را با اميد پايان خزانی مي‌شماريم، كه بهارش، طلوعِ آفتاب مهدی عليه‌السلام است.

بهار امسال، دگر بار، بر سر سفره دل‌هامان مي‌نشينيم،
دست‌های تمنامان را، رو به سوی آسمان می‌گيريم
و همنوا با بهار انسان‌ها، يا مقلب القلوب را، به نيت ظهور سبزش
زمزمه مي‌كنيم.

اللهم عجل لوليك الفرج

نویسنده: یاس